สวัสดีค่ะ ดิฉันกับสามีแต่งงานกันมา 13 ปี มีลูกด้วยกัน 3 คน ตอนนี้รู้สึกรังเกียจสามี ขยะแขยง ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากคุยด้วย เพราะเหมือนโดนทำร้ายความรู้สึกมาเรื่อย ๆ จนมันสะสม ทนมาตลอดจนตอนนี้รู้สึกว่าทนไม่ไหว แต่ที่ยังอยู่ด้วยทุกวันนี้เพราะนึกถึงลูก สามีดิฉันเป็นคนใจร้อน โวบวาย ไม่สุภาพ คบกันตอนแรก ๆ เขาเป็นคนเอาใจ ใส่ใจเราดีมาก ดูแลดี แต่เมื่อไหร่ที่เขากินเหล้า (กินเหล้าเกือบทุกวันเพราะเขามีเพื่อนเยอะ) นิสัยพวกนี้จะมาหมดเลย เมาทีไรก็จะชอบขอเรามีเพศสัมพันธ์ด้วย แต่เราไม่ชอบ เลยทำให้ไม่มีอารมณ์ แต่เขาก็ชอบใช้ความรุนแรง โวยวาย ไม่สุภาพใช้กำลังปล้ำเรา จนบางทีก็ต้องจำใจให้ทั้งๆ ที่เราก็เจ็บมาก เขาชอบกินเหล้า ติดเพื่อน จะทิ้งเรากับลูกไว้ทุกที่ไม่ว่าในสถานการณ์นั้นจะฉุกเฉินยังไงและเราต้องการขอความช่วยเหลือยังไง แต่เขายังทิ้งเราได้ เวลาเราทำงานหารายได้พิเศษนอกเหนือจากงานประจำ เขาไม่เคยคิดจะช่วยเรา ทั้งๆ ที่เขามีทำงานน้อยกว่าเรา งานของเขาเราช่วยทำทุกอย่าง (เขาแถบไม่ได้ทำอะไรเลย) เพราะเราทั้งเลี้ยงลูก ทำงานประจำ ทำงานพิเศษ แต่เขาก็จะกลับบ้านดึกเพราะมัวแต่กินเหล้ากับเพื่อน พอกลับมาถึงบ้านก็ขอเรามีเพศสัมพันธ์ทุกครั้ง ทั้งๆ ที่เราก็เหนื่อยกับงาน เลี้ยงลูก พอเราไม่ให้ก็หาเรื่องทะเลาะ กล่าวหาว่าเรามีคนอื่น กล่าวหาว่าลูกไม่ใช้ลูกของเขา ทั้ง ๆ ที่เราทำงานเสร็จก็รับกลับบ้าน จนทุกวันนี้รู้สึกว่าไม่อยากเขาใกล้เขา ไม่อยากคุยกับเขา เกลียดเขาไปเลย จะจัดการกับอารมณ์แบบนี้ยังไงดี สงสารลูก ทุกครั้งที่เขาหาเรื่องทะเลาะลูกก็จะอยู่ด้วย เราก็เตือนเขาว่าลูกอยู่ด้วยให้หยุดทะเลาะ แต่เขาไม่เคยจะหยุดจนทำให้เราระงับสติอารมณ์ไม่ได้ ต้องพูดเสียงดัง หรือไม่งั้นก็ต้องหนีไปที่อื่น (แต่เขาก็ยังตามไปทะเลาะ) จนทุกวันนี้มีความรู้สึกว่าไม่อยากอยู่ ณ ตอนนั้นอยากมีปืนสักกระบอกยิงตัวเองตายให้มันรู้แล้วรู้รอด ไม่อยากทะเลาะเหนื่อยมาก เหมืนอเป็นโรคซึมเศร้าไปเลย อยากเลิกและก็คิดว่าเราคนเดียวสามารถเลี้ยงลูกได้ เพราะเราเงินเดือนมากกว่าเขามาก แต่คิดอีกอย่างก็สงสารลูกกลัวลูกกำพร้าพ่อ หรือเราต้องทนจนตัวเองป่วยทางจิตต่อไป เคยคุยกับเขาตอนเขาไม่เมาว่าทำแบบนี้ไม่ดี เหมือนจะคุยรู้เรื่องแต่พอกินเหล้าทีไรก็เป็นเหมือนเดิม